IP-overdracht
IP-overdracht is het geheel aan contractclausules dat intellectueel eigendom op gecreëerd werk — code, ontwerpen, content — overdraagt van de leverancier en diens engineers naar de koper. Het is de 'work-for-hire'-uitkomst die kopers standaard verwachten, maar die in lang niet elk rechtsgebied vanzelf ontstaat.
IP-overdracht is saai maar dragend. De clausules staan achteraan in het contract en komen zelden ter sprake — totdat ze dat wel doen, meestal bij een overname, een audit of een geschil, en dan wordt onduidelijkheid heel duur. Een schone overdracht benoemt wat er wordt overgedragen, wanneer de overdracht ingaat, en wie aan leverancierszijde de keten heeft getekend tot aan de individuele engineer.
De veelgemaakte fout is aannemen dat de koper eigenaar is van de code omdat hij ervoor heeft betaald. In meerdere rechtsgebieden ligt het auteurschap standaard bij de individuele maker en niet bij het bedrijf dat hem inhuurde, wat betekent dat het contract de overdracht expliciet moet dragen — zowel tussen leverancier en koper als tussen leverancier en zijn eigen engineers. Het hoort ook bij de rest van het commerciële raamwerk: een statement of work bepaalt wat er wordt gebouwd, time and materials of managed services bepaalt hoe ervoor wordt betaald, en IP-overdracht bepaalt wie het uiteindelijk bezit. Voor een dedicated ontwikkelteam dat jarenlang code produceert, is dit aan het begin goed regelen veel goedkoper dan het later repareren.
